“હું એક પ્રસ્તાવ મૂકું છું.” જ્યારે તેણી કોઈ રહસ્ય કહેવા માંગે ત્યારે તે મારા મિત્ર એપ્રિલની જેમ ઉત્તરોત્તર નમી પડે છે‚ જો કે‚ તેના રહસ્યો પૈકી કોઈપણ સારા નથી હોતાં. અથવા તો ખરેખર રહસ્યમય નથી હોતાં. "જો તમે કોઈને ન કહો કે હું અહીં છું તો હું તમારી આંખો ઠીક કરી શકું છું."

“તમે આ શહેરની બહાર જતા રહો!”

તેણે એક-બે વખત પલકારા માર્યા. “હું તે જ કરવાનો પ્રયત્ન કરી રહ્યો છું. ”

”મારા કહેવાનો આશય એ છે કે તમે એવું નહિ કરી શકો!”

”કેમ નહિ?”

”સારું‚ મારી આંખોને ચશ્મા સિવાય બીજું કોઈપણ ઠીક નથી કરી શક્યું.”

”હું અમુક કૌશલ્યો ધરાવું છું. તમે તે જોઈ શકશો‚ જો.....”

” .....હું તમારા વિષે કોઈને કહેતો નથી?”

”તે તેનું હૃદય છે‚ એટલે કે‚ હાર્દ છે.”

"મને કેવી રીતે ખબર પડે કે તમે મને અંધ નહિ બનાવી દો? તમે પેલા ટેલિમાર્કેટર્સ પૈકી એક જેવા બની શકો છો જે વચનો આપે છે પરંતુ સાવ જુઠ્ઠું બોલે છે.

ફરી વેક્સિંગ થવાનું શરૂ થયું. "હું એવા પ્રાણી સાથે આવું કામ નહીં કરું જેણે મને કોઈ નુકસાન નથી કર્યું."

"એટલે કે જો મેં તમને નુકસાન કર્યું હોય તો તમે મને અંધ બનાવી શકો છો?"

"જાણવાની તમારી આવશ્યક્તા ઉપર તે આધાર રાખે છે."

"અને જો તમે મારી આંખો ઠીક કરો અને હું તમારા વિષે કોઈને ન કહું નહીં તો શું તમે અમારા વિસતારમાંથી જતા રહેશો?"

"તે તેનું હૃદય છે!"